Wszyscy tak się chwalą swoimi prezentami gwiazdkowymi to i ja się pochwalę :D
Witam w tą piękną noc (piszę to, gdy za oknem ciemnica :D ) i zapraszam do lektury małej recenzji.
Z Jackiem Dukajem - autorem wielu książek sci-fi i fantasy - a właściwie z jego twórczością zetknąłem się raptem kilka lat temu. Szukałem w bibliotece grubej książki na pobyt w szpitalu i znalazłem to, czego szukałem: Lód.
Książka gruba - chyba z 1000 stron. Do tego pisana zawiłym językiem. Jednak już po pierwszych 200 stronach całkiem mną zawładnęła. Wartka akcja, chociaż tak właściwie mało co się dzieje. Wspaniałe opisy, no i cudowne dialogi - uważam, że Dukaj ma wspaniałą umiejętność genialnego przedstawiania postaci w dialogach i zachowaniach. Każda z napotkanych na drodze postaci jest wyraźna, nie czuć szmiry i klonowania schematów. Co dobre - wszystkiego o świecie dowiadujemy się z perspektywy bohatera. Informacje są nam skąpo wydzielane i tylko podsycają ciekawość sprawiając że nie można oderwać się od lektury. Autor umiejętnie odpowiadał na moje pytania sprawiając, że w chwili poznania odpowiedzi na jedno pojawiały się dwa kolejne ;)
Wciągnęło mnie do głębi. Każda z książek tego autora stanowi odrębny świat. "Lód" - zlodowacona Rosja, Sybir. "Inne Pieśni" - pseudogreckie średniowiecze. "Perfekcyjna Niedoskonałość" - trudno opisać w kilku słowach. Na razie zadowolę się napisaniem, że jest to podróż w przyszłość, gdzie żaden człowiek nie musi nic robić, tylko korzystać z życia. No, o ile nie zechce ewoluować, wtedy będzie już musiał powalczyć z politykami :)
Nie mam swojej ulubionej książki wśród dzieł Dukaja, ale podium na równo zajmują trzy tytuły:
"Lód"
"Perfekcyjna Niedoskonałość" i
"Inne pieśni"
I właśnie tą trzecią pozycję znalazłem wśród gwiazdkowych prezentów :D
Trudno napisać cokolwiek konkretnego nie zagłębiając się w treść książki. Od samego początku jesteśmy bombardowani nowymi słowami, które nic nie znaczą, dopóki sami nie odkryjemy ich znaczenia. Nikt tam nie wyjaśnia kim jest esthlos, strategos, czy kratistos. Wszystkiego dowiadujemy się sami spoglądając na świat oczami... no, nazwijmy, że byłego wojskowego, który zniszczony psychicznie powoli wraca do życia prowadząc kompanię handlową w Vodenburgu.
W ciągu kilku lat akcji książki powraca do swojego starego życia, ba, nawet przerasta samego siebie sięgając po siłę jakiej nikomu przed nim nie udało się posiąść ;)
Pierwszy raz czytając o Hieronimie Berbelku w połowie książki zauważyłem, że się zmienił straszliwie! Wróciłem na początek i porównałem jego zachowanie. Jak całkiem inny człowiek! przez te kilkaset stron, strona po stronie niezauważalnie się zmieniał, zmieniał, aż w końcu stał się sobą sprzed przegranej z Czarnoksiężnikiem...
Trudno mi napisać coś więcej nie zdradzając zbyt dużo fabuły, ale jeszcze raz zapewniam, że to świetna pozycja. Osobiście stwierdziłbym, że obowiązkowa dla fanów fantasy :)
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Książki. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Książki. Pokaż wszystkie posty
środa, 8 stycznia 2014
wtorek, 24 września 2013
David Eddings - książki dzieciństwa
Nieco odskoczni od ciągłego zajmowania się dłubaniem przy jednej rzeczy to rzecz wysoce wskazana. Moją odskocznią (jak - prawie - zwykle) okazały się książki. I to nie byle jakie! Książki tego autora (jak również w konfiguracji z małżonką) czytałem wielokrotnie w ciągu tych 9 lat spędzonych w pobliskim zespole szkół. Porównując z tytułami w których zaczytywałem się nie tak dawno temu - jak choćby twórczość Jacka Dukaja - dzieła Eddingsa są proste, schematyczne, prawie całkiem przewidywalne i - co najbardziej widoczne - od razu możemy założyć, że nie zginie ani jedna naprawdę ważna postać. Jest jeden wyjątek, którego śmierć była potem wspominana po tysiąckroć w kolejnej trylogii rozgrywającej się w tym samym świecie.
Tak się składa jednak, że są to książki mojego dzieciństwa. Wiąże się z tym ogrom wspomnień. Noce spędzone z lampką pod kołdrą, kiedy wszyscy śpią. Chwile, kiedy przekradałem się do ubikacji o trzeciej w nocy, albo moment, kiedy prawie udusiłem się, kiedy picie wpadło nie do tej dziurki, bo umysł i oczy ciągle zgłębiały zawartość opasłego tomu o przygodach Sparhawka, Mistrza Zakonu Pandionu, Anakhy, Księcia Małżonka, Obrońcy Korony, Dzierżyciela Błękitnej Róży (tak, to wszystko tytuły tego jednego pana).
Kilkukrotne przeczytanie jego przygód to tysiące stron, setki godzin, dziesiątki spędzonych przy tym nocy i wiele spóźnień w dzienniku szkolnym... Aż się łezka w oku kręci, kiedy wspominam epickość wylewającą się wiadrami z każdej stronicy opiewającej odwagę i siłę Sparhawka i jego zbawiającej świat drużyny :)
Bohater o którym mówię jest główną postacią dwóch trylogii: Elenium i Tamuli. Mam wrażenie, że ta druga (o ile to w ogóle możliwe) funduje nam o wiele większą dawkę wielkich czynów/ratowań świata/pokonywania wrogów/ratowania przyjaciół/ważnych decyzji/epickich starć/pojedynków z bogami (niepotrzebne skreślić) niż pierwsza, co zadziwia, biorąc pod uwagę, że zginął tam jeden z najstarszych bogów, jego potężny sługa, a jego miasto zostało wysadzone w powietrze (nie wspomnę o ratowaniu religii, nawracaniu wiernych, tłumieniu rebelii i akcjach szpiegowskich godnych Bonda).
Ogólnie: czasami przynudza, czasami wspaniałość bohaterów po prostu się ulewa, ale... ze względu na długą znajomość jestem panu Eddingsowi skłonny wybaczyć te potknięcia :)
Jedyną rzeczą jakiej nie jestem mu w stanie wybaczyć jest niezwykłe zainteresowanie poświęcane małym chłopcom. Serio. Znajdują młodego chłopaka i zabierają go ze sobą bo intuicja/proroctwo/jakaś księga tak każe/whatever. Po jakimś czasie okazuje się on małym da Vincim, krynicą mądrości, człowiekiem renesansu. Zazwyczaj to jego pomysły ratują całą sytuację. Chłopaczek jest w stanie sam jeden robić za sztab księgowych / teologów / rzeźbiarzy / malarzy / cokolwiek.... To samo powtarza się chyba w każdym cyklu książek tego pana. Na domiar złego nagle wszyscy chcą go kupić/wynająć/zabrać/adoptować po usłyszeniu kilku słów z jego ust będących krynicą mądrości.
Nie wspomnę już o podobnym zainteresowaniu okazywanym małym dziewczynkom, które zawsze sobie wszystkich okręcają wokół palca i robią co chcą...
A wy? Macie jakieś książki które krążą za wami od wielu lat?
Tak się składa jednak, że są to książki mojego dzieciństwa. Wiąże się z tym ogrom wspomnień. Noce spędzone z lampką pod kołdrą, kiedy wszyscy śpią. Chwile, kiedy przekradałem się do ubikacji o trzeciej w nocy, albo moment, kiedy prawie udusiłem się, kiedy picie wpadło nie do tej dziurki, bo umysł i oczy ciągle zgłębiały zawartość opasłego tomu o przygodach Sparhawka, Mistrza Zakonu Pandionu, Anakhy, Księcia Małżonka, Obrońcy Korony, Dzierżyciela Błękitnej Róży (tak, to wszystko tytuły tego jednego pana).
Kilkukrotne przeczytanie jego przygód to tysiące stron, setki godzin, dziesiątki spędzonych przy tym nocy i wiele spóźnień w dzienniku szkolnym... Aż się łezka w oku kręci, kiedy wspominam epickość wylewającą się wiadrami z każdej stronicy opiewającej odwagę i siłę Sparhawka i jego zbawiającej świat drużyny :)
Bohater o którym mówię jest główną postacią dwóch trylogii: Elenium i Tamuli. Mam wrażenie, że ta druga (o ile to w ogóle możliwe) funduje nam o wiele większą dawkę wielkich czynów/ratowań świata/pokonywania wrogów/ratowania przyjaciół/ważnych decyzji/epickich starć/pojedynków z bogami (niepotrzebne skreślić) niż pierwsza, co zadziwia, biorąc pod uwagę, że zginął tam jeden z najstarszych bogów, jego potężny sługa, a jego miasto zostało wysadzone w powietrze (nie wspomnę o ratowaniu religii, nawracaniu wiernych, tłumieniu rebelii i akcjach szpiegowskich godnych Bonda).
Ogólnie: czasami przynudza, czasami wspaniałość bohaterów po prostu się ulewa, ale... ze względu na długą znajomość jestem panu Eddingsowi skłonny wybaczyć te potknięcia :)
Jedyną rzeczą jakiej nie jestem mu w stanie wybaczyć jest niezwykłe zainteresowanie poświęcane małym chłopcom. Serio. Znajdują młodego chłopaka i zabierają go ze sobą bo intuicja/proroctwo/jakaś księga tak każe/whatever. Po jakimś czasie okazuje się on małym da Vincim, krynicą mądrości, człowiekiem renesansu. Zazwyczaj to jego pomysły ratują całą sytuację. Chłopaczek jest w stanie sam jeden robić za sztab księgowych / teologów / rzeźbiarzy / malarzy / cokolwiek.... To samo powtarza się chyba w każdym cyklu książek tego pana. Na domiar złego nagle wszyscy chcą go kupić/wynająć/zabrać/adoptować po usłyszeniu kilku słów z jego ust będących krynicą mądrości.
Nie wspomnę już o podobnym zainteresowaniu okazywanym małym dziewczynkom, które zawsze sobie wszystkich okręcają wokół palca i robią co chcą...
A wy? Macie jakieś książki które krążą za wami od wielu lat?
Subskrybuj:
Posty (Atom)
